மே 18 என்பதைத் தவிர!

0
58

அன்றும் வழமைபோன்ற நாளாய்த்தான் விடிந்தது. அப்படியொன்றும் முக்கியமான நாளாய்த் தோன்றவில்லை. அதுபோல நாட்கள் பல கடந்து போயிருக்கின்றன – பிரத்தியேக அடையாளங்கள் ஏதுமில்லாமல். ஆனாலும் ஏதோ குழப்பமாக இருந்தது. ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்துவிடும் எனத்தெரிந்திருந்தது. ஒரு சேதி கிடைக்கலாம் – அது யாரிடமிருந்து என்பதே அதன்தன்மையைத் தீர்மானிப்பதாயிருக்கும் என்பதும் தெரிந்திருந்தது. காலை அலுவலகத்துள் நுழையும்போது கைவிரல் மடக்கிப் பெருவிரல் உயர்த்திக் “வீ வொன்” என்றான் ஒருவன். ‘நீங்க எதுவும் பேசாதீக’ ஆதரவாகத் தோள்தட்டிச் சொன்னான் நண்பன் ஜியாத். ஆச்சரியமா குழப்பமா தெரியவில்லை. ஏதோ புரிவது போலவும் இருந்தது. அலைபேசிக்கு வந்த குறுஞ்செய்தி அந்தநாளின் முக்கியத்துவத்தைச் சொன்னது.

விவரிக்கமுடியாத, எந்த உணர்வுகளுமற்ற வெறுமை சூழ்ந்தது. வெறுமை என்பதன் அர்த்தம் முழுமையாகப் புரிந்தது. அந்தநாள் ஒரே நொடியில் முக்கியத்துவம் பெற்றது. அலுவலகத்தில் அன்று யாரும் அதிகம் பேசவில்லை. குறிப்பாக அவர்கள் எதுவும் பேசவில்லை. ஆரவாரிக்கவில்லை. சிறுமகிழ்ச்சி கூடக் காட்டவில்லை. ‘அவ்வளவு நல்லவங்களாடா நீங்க?’ ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. அந்தநாள் தொடர்ந்துவந்த சிலநாட்களின் போக்கையும் மாற்றியது. அன்றுவரை நன்றாகப் பேசிவந்த அலுவலகத் தோழி என்னுடன் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டாள். அடிக்கடி என்னிடம் திட்டு வாங்கும் சுரங்க சிலநாட்கள் என் பார்வையிலேயே படாமல் இருந்து கொண்டான். இயல்பாகப் பேச அவர்களில் பலரால் முடியாதிருந்தது. அவர்களும் ஏதோ சங்கடமாக உணர்ந்தார்கள். கண்கள் பார்த்துப் பேசுவதைத் தவிர்த்தார்கள். காயப்படுத்திவிடக்கூடாது என்கிற கவனம் சிலர் பேச்சில் தெரிந்தது – அதுவே அதிக வலி கொடுத்தது. அனுதாபப் படுகிறார்களா? – சிறிது கோபமும் வந்தது. சிலருக்கு இனம்புரியாத பயம் கொடுத்தது.
பலருக்கு பயம் தெளிவித்தது.

தீராத கேள்விகளாக மாறி மாறித் துரத்தியது. பலநாள் தூக்கம் தொலைய வைத்தது அந்நாள்! ஆனாலும், அன்றும் வழமைபோன்ற நாளாய்த்தான் விடிந்தது. பிரத்தியேக அடையாளங்கள் ஏதுமில்லாமல்
– மே 18 என்பதைத் தவிர!

ஜீ உமாஜி

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here